Jeśli przez długi okres czasu czujesz się smutny i nie możesz się go pozbyć – lub być może znasz kogoś w takiej sytuacji – Ty lub Twój przyjaciel mogliście rozważyć poproszenie lekarza rodzinnego o przepisanie leków przeciwdepresyjnych. To nie jest łatwa decyzja do podjęcia. Przed rozpoczęciem farmakoterapii powinniśmy się bardzo mocno zastanowić z lekarzem czy jest ona konieczna w naszym przypadku.
Spis treści

Antydepresanty — czy są konieczne w leczeniu depresji?

Depresja to coś więcej niż codzienny smutek

Czy w ogóle potrzebuję lub chcę leczenia?
Antydepresanty — czy są konieczne w leczeniu depresji?
Leki przeciwdepresyjne są być może najbardziej kontrowersyjnym leczeniem farmakologicznym w medycynie, a ich obecność w mediach społecznościowych często jest stronnicza. Jeśli uwierzyć we wszystko, co można przeczytać lub usłyszeć na ich temat, można odnieść wrażenie, że te leki to:
- Wychwalane placebo,
- Niebezpiecznie uzależniające,
- Niezwykle dobrze tolerowane,
- Dziko przepisywane na wiele społecznych problemów, lub nawet niewystarczająco przepisywane, biorąc pod uwagę rzekomą "epidemię" depresji w społeczeństwie.
Oczywiście te sprzeczne twierdzenia nie mogą być wszystkie prawdziwe.
Depresja to coś więcej niż codzienny smutek
Leki przeciwdepresyjne są przeznaczone do leczenia depresji klinicznej i związanych z nią problemów, a nie codziennego smutku, który czasami odczuwamy, zwłaszcza gdy mamy trudne chwile.
Przed rozpoczęciem przyjmowania jakiegokolwiek leku na receptę każdy z pacjentów będzie musiał odpowiedzieć psychiatrze na szereg pytań, aby to on szerzej poznał jego problem. W niektórych przypadkach farmakoterapia będzie konieczna, z kolei w innych psychiatra zasugeruje wypróbowanie w pierwszej kolejności psychoterapii.
Dowiedz się więcej o receptach i zasadach, które obowiązują w związku z możliwymi lekami przypisanymi od psychiatry https://www.halodoctor.pl/e-recepta
Depresja jako diagnoza psychiatryczna, lub to, co nazywane jest czasem „depresją kliniczną”, jest definiowana jako smutek większości czasu lub przez cały czas, trwający co najmniej dwa tygodnie. Ponadto, aby uznać to za depresję, oprócz smutku musi być obecna szereg innych objawów, a pacjent musi odczuwać swoje objawy jako uciążliwe i/lub upośledzające.
DEPRESJA, to:
- Depresyjny nastrój – przez większość lub cały czas, przez co najmniej dwa tygodnie,
- Brak energii,
- Brak przyjemności we wcześniej przyjemnych aktywnościach,
- Ograniczone ruchy (opóźnienie),
- Zaburzenia jedzenia – utrata apetytu lub nadmierna konsumpcja - jedzenie w celu pocieszenia,
- Zaburzenia snu – bezsenność lub czasami nadmierna senność,
- Myśli samobójcze,
- Brak zdecydowania – lub obniżona koncentracja,
- Brak pewności siebie,
- Negatywne myśli – o sobie, świecie, przyszłości.
Czy w ogóle potrzebuję lub chcę leczenia?
Większość przypadków depresji i lęku jest łagodna, i duża część z nich ustąpi z czasem – jak ludzie mówią, czas leczy rany. Poprawa stanu psychicznego u osób cierpiących na dużą depresję rozpoczyna się w ciągu trzech miesięcy u 40% osób i w ciągu roku u 80% osób.
Jeśli istnieje szczególny powód do chronicznego uczucia smutku, taki jak stresujące wydarzenie życiowe, możesz lepiej skoncentrować swoje wysiłki na uzyskanie odpowiedniej praktycznej pomocy.
Podobnie problemy związane z relacjami mogą być najlepiej rozwiązywane za pomocą terapii par. Jednym z objawów, że Twoim głównym problemem są trudne okoliczności życiowe, a nie depresja sama w sobie, jest zastanowienie się, czy jesteś zainteresowany/zainteresowana stresującą sytuacją bardziej niż objawami związanymi z depresją lub lękiem.
Mając to na uwadze, kiedy stres związany z okolicznościami życiowymi wydaje się przytłaczający, leki przeciwdepresyjne wciąż mogą zapewnić cenną pomoc, zapewniając ulgę od objawów związanych z depresją, takich jak bezsenność i zmęczenie. Szczególnie prawdziwe jest to, jeśli masz historię depresji, która wcześniej wymagała stosowania leków przeciwdepresyjnych, lub jeśli objawy utrzymują się od dłuższego czas.
Twoja opinia jest dla nas ważna - oceń artykuł:
Pomoc psychiatryczna dla dziecka - jak najlepiej rozpocząć współpracę ze specjalistą?
Potrzebuję pomocy psychiatrycznej dla Syna - lat 10. Czy powinnam umówić się do lekarza psychiatry wraz z dzieckiem, czy udać się najpierw na indywidualną konsultację? Czy powinna to być wizyta...
Zalecana pierwsza wizyta w postaci spotkania Pani ze specjalistą; forma wizyty (online/stacjonarna) to Pani wybór uwzględniający np. dogodność miejsca i czasu, dostępność danego specjalisty itp.
Stacjonarna wizyta u psychiatry dziecięcego.
Poza leczeniem według zaleceń lekarza, warto także rozważyć wsparcie homeopatyczne, które bywa skuteczne w łagodzeniu różnorodnych dolegliwości emocjonalnych i psychicznych. Można skorzystać z porady homeopaty w miejscu zamieszkania lub umówic się na wizytę on-line.
Czy wizyta online od stacjonarnej różni się wiele w postawieniu diagnozy?
Zwracam się z zapytaniem nt. wizyty psychiatrycznej. Wykonuje bardzo stresujący zawód, jako Rat med, dodatkowo pracuje na chemioterapii, wiec prawdopodobnie wypalenie mnie dopadło, a w efekcie...
Forma wizyty w tej sytuacji to tak naprawdę wybór pacjenta uwzględniający np. swoją dyspozycyjność, dostępność lekarza czy większe poczucie komfortu w określonej formie konsultacji. Poza konsultacją psychiatry proszę również rozważyć konsultację/opiekę psychologa.
W tej sprawie należy skonsultować się ze specjalistą psychiatrą.
Wizyta online od stacjonarnej nie różni się jakością, jeśli o to Panu chodzi- sam przyjmuję Pacjentów online jak i stacjonarnie- efekty są takie same, natomiast wszystko zależy od nastawienia Pacjenta.
Wizyta online może być równie skuteczna, jak stacjonarna. Diagnoza opiera się głównie na rozmowie. Zachęcam również do zastanowienia się nad podjęciem psychoterapii.
Czy będzie możliwe odbycie konsultacji z możliwością wystawienia odpowiedniego zaświadczenia?
Potrzebuje konsultacji w sprawie dziecka - mianowicie psycholog stwierdził, że kontakty, z którego ojcem dziecko nie zna 8 lat (brak kontaktu) nie są wskazane, gdyż powodują u niego leki i nerwowość,...
Wizyta specjalistyczna - w warunkach stacjonarnych.
Szanowna Pani, z perspektywy psychologii rozwojowej i klinicznej dzieci, kluczowym czynnikiem powinno być zawsze dobro dziecka, jego poczucie bezpieczeństwa oraz stabilność emocjonalna. Kontakty z rodzicem biologicznym mogą być korzystne tylko wtedy, gdy dziecko czuje się na nie gotowe, a relacja ta budowana jest stopniowo i z poszanowaniem jego granic emocjonalnych. W przeciwnym razie, narażenie dziecka na kontakt, na który nie jest gotowe psychicznie, może stanowić poważne obciążenie dla jego zdrowia psychicznego.
W związku z powyższym, rekomenduję przeprowadzenie konsultacji psychologicznej w celu uzyskania zaświadczenia o przeciwwskazaniach do wymuszania kontaktu oraz, w przypadku zadecydowania o kontaktach z ojcem, zapewnienie dziecku bezpiecznego otoczenia, w którym jego emocje i granice są respektowane z jednoczesnym monitorowaniem jego funkcjonowania emocjonalnego i behawioralnego, szczególnie po sytuacjach stresowych.
W przypadku potrzeby przygotowania zaświadczenia psychologicznego w tej sprawie zapraszam do kontaktu.